“Hatay’daki konteyner kentlerde psikososyal destek çalışmalarını yürüttüğümüz çocukların aileleri için ayrıca veli bilgilendirme oturumları yapmaya karar vermiştik.

Bu proje daha en başından beni çok heyecanlandırmıştı. Çünkü yaptığımız işin gerçekten ciddi, gerçekten kıymetli bir karşılığı olduğunu hissediyordum. Ama bu kadar hızlı bir değişime tanıklık edeceğimi hiç düşünmemiştim.

Belirli periyotlarla ilerleyecek, altı haftalık bir eğitim planlamıştık. İlk haftada anneleri gözlemleme fırsatım oldu. Çoğu, evde ne giyiyorsa onunla gelmişti. Üzerlerinde herhangi bir özen yoktu. Hani halk arasında “ev kıyafeti” ya da “namaz kıyafeti” denilen, dışarı çıkarken özellikle tercih edilmeyen kıyafetlerle, alelade bir şekilde gelmişlerdi. O an bunun çok doğal olduğunu düşündüm; yaşadıkları şartlar, yorgunlukları, hayattan kopmuşluk hâli…

Ama asıl değişim, sonraki haftalarda başladı.

İkinci ve üçüncü buluşmalarımıza geldiklerinde fark çok netti. Anneler bu kez gülümseyerek, özenerek, kıyafetlerini seçmiş hâlde gelmişlerdi. Duruşları değişmişti. Yüzlerindeki ifade değişmişti. Sanki bir yere “gelmeye değer” hissi oluşmuştu.

Bu, benim bu kadar hızlı geri dönüş beklediğim bir konu değildi. Ama olmuştu.

Anlatılan içerikler, kurulan bağ, ciddiye alınmaları; onları yeniden bir şeye heveslendirmişti. Kendilerine, çocuklarına, hayata dair yeniden umutlanmaya başlamışlardı.

O an şunu çok net anladım:

Bazen psikososyal destek, sadece anlatılan bilgilerle değil; insanlara yeniden “önemli olduklarını” hissettirmekle iyileştiriyor.

Ve bazen bu iyileşme, bazen bir annenin aynaya bakıp kıyafetini özenle seçmesiyle başlıyor.”