“Acil bir telefon aldık. Bölge halkının sesi yorgunluk ve bekleyişle ağırlaşmıştı; iki günden uzun süredir içme suyuna ulaşamadıklarını söyleyerek bize sesleniyorlardı. Susuzluk dayanılmaz bir noktaya gelmişti, ihtiyaç ise kelimelerin çok ötesindeydi.

Çağrıya hemen karşılık vererek harekete geçtik. Bölgeye ulaştığımızda ise sessizliğin bile acı verdiği bir manzarayla karşılaştık: Erkekler, kadınlar ve çocuklar dört saati aşkın süredir boş bidonlarının başında oturuyor, yola bakıyor, birilerinin gelmesine dair zayıf bir umuda tutunuyorlardı… Kim olursa olsun, yeter ki biri gelsin.

Gözleri adımlarımızdan önce bize ulaştı; bitkinlik, korku ve umudun iç içe geçtiği bir bakıştı bu. Sular ulaştığında yaşanan ise yalnızca bidonların doldurulması değildi; bu, gerçek anlamda bir hayat anıydı. Sessiz bir sevinç, saklanan gözyaşları, baskının ağırlığı altından çıkan gülümsemeler… Sanki susuzluğa, zayıflığa ve uzun bekleyişe karşı bir zafer kazanmış; bir yudum su hakkını söküp almışlardı.

Bu sahne bende gelip geçici bir etki bırakmadı; içimi derinden sarstı ve kalbimde dinmeyen bir sızı bıraktı. Ama aynı zamanda bende hiçbir şüpheye yer bırakmayan bir inancı da pekiştirdi: Yeryüzü Çocukları Derneği’nin gerçekleştirdiği acil müdahaleler yalnızca insani bir çalışma değil; sessizlik içinde tükenen bir hayatla, devam edebilmesi için kendisine yeni bir fırsat tanınan bir hayat arasındaki gerçek fark, gerçek bir can simididir.”